Alumnos de Ekialde ganan el Concurso de Relato Corto de Coca-Cola

3 mayo, 2022

Como recompensa han disfrutado de un taller de cocina en el Mercado de Abastos

“Goroldio Gorria. Marigoringo Morea” es un relato en euskera que trata sobre un mundo en el que todo evoluciona tan rápido que se pierde la memoria de cómo funciona. El escrito ha convertido al grupo de 2º de la ESO del Instituto Ekialdea de Vitoria-Gasteiz en uno de los seis premiados a nivel nacional en la categoría de Relato Colectivo, del Concurso de Relato Corto de Coca-Cola.  El concurso recibió más de 230 propuestas.

Como recompensa por su desempeño en este concurso, estos jóvenes han realizado un taller de cocina en el Mercado de Abastos de Vitoria-Gasteiz.

ekialde-premio-relato

Además, como parte de la dinámica del Concurso de Jóvenes Talentos de Relato Corto de Coca-Cola, este escrito fue utilizado como uno los estímulos creativos de las Pruebas Escritas que se realizaron a nivel nacional. El ilustrador Alberto Muriel fue el encargado de convertir sus palabras en una ilustración y servir de inspiración a todos ellos.

Relato

Botaka egiteko gogoa dut. Zuhaitza nire barneko zati bat da. Ozono geruzatik oxigenoa ihes egiten hasi zenetik, jaiotzen garenean, zuhaitzen inplantazioa egiten digute eta oxigenoa, berak ematen digu, Nire zuhaitza egun hauetan kolorez aldatzen ari da, kolore gorrixkara. Goroldio gorria! Gaixo dago. Baita ni ere!

Gogoratu naiz irakurri nuen gauza batez, duela 1.000 urte gertatutako pandemia bati buruz; covid-19a. Nire aitonak oparitutako txip-liburu horretan, nola lortu zuten garaitzea azaltzen du. Txip- Liburuak esaten du txerto batekin konpondu zutela dena, baina nik ez dakit zer den txerto bat, bakarrik dakit gaixotasun bati aurre egiteko pilula berezi batzuk hartu eta 5 minututan ondo gaudela jada. Nire zerbitzari ologramikoaren laguntzaz, gaixotasun honi aurre egiteko modu bakarra aurkitu dut: Junoko marigorringo morea, berak jaten baitu goroldio gorria. Dron BAE-z joaten banaiz, nahiz eta dronik bizkorrena izan,Junoraino joateko hamar ordu behar dira. Denbora aurrera doa eta gero eta okerrago nago.

Plan bat bururatu zait, baina laguntza behar dut, plana hiru pertsonentzat delako. Aphie, eta Thalok-eri deitu diet bideo-dei ologramikoaren bidez. Haiei berdin gertatzen zaie beraien zuhaitzekin eta lagunduko didate. Junon egonda, tipo arraro batengana joan behar izan dugu, berak esateko non dagoen marigorringo morea. Tipoak, berak duen musika-kutxa batean dagoela, esan digu, baina irekitzeko asmakizun bat asmatu behar dugula. Eta ez asmatzekotan, ezingo dugula veste aukerarik izan. “Bada izaki bizidun bat oinekin ura edateko gai dena. Zein?”

— Zuhaitza — Aphiek.
— Asmatu duzu! Baina, kontuz, biok sartu, baina bakarrik bat atera ahalko da.

Hori onartuta, kutxa ireki eta bat- batean bueltaka hasi gara. Beste mundu batean erori gara. Zer da hau? Une horretan, marigorringoa gure paretik pasatu da hegan egiten. Asko kostata, hartu egin dugu.

— Aphie, hemen norbait gelditu beharko da.
— Badakit Connor. Ni geratuko naiz.
— Ez zaitut utziko. Ni geldituko naiz.
— Ez!
— Ziur zaude?
— Bai!
— Zorte on Aphie. zuri esker salbatuko gara.